ولی یعنی خدا من و یه چن میلیون نفرکنارم رو گذاشت رو زمین که آخر سر به این نتیجه برسیم...حس میکنم فقط شدم "گوش" به حرف بقیه گوش میدم سعی میدم نظربدم ولی آدمی رو نمیبینم که فرصت شنیدن وجواب دادن به حرفامو داشته باشه.

احتمالا این قضیه تقصیرخودمم هست.یه سد ساختم بین خودم و تموم آدما.سد بدبینی و گذشته..!درواقع دوس ندارم آدمای توزندگیم بیان این پستو بخونن و بگن:آره عزیزم چی شده؟اینا چیه گفتی...از لبخند مصنوعیم باید درک کنن.شاید عوارض شش ماه دوری از خونه اس! ولی جالبه باجدیت میگم الان دوس ندارم خونه باشم..دوس ندارم دانشگاه باشم..درواقع نمی دونم دوس دارم کجا باشم...

به آرزوهای کوچیکو بزرگم فک میکنم ودلم واس خودم کباب میشه:دی

مثلا چن تاشون:برم تو اتاق پشت سری کتابخونه...بین کلی کتاب قدم بزنمو هرکدومو دوس داشتم انتخاب کنم! .....از نردبون آمفی تئاتر برم بالا.برم آخرین طبقش!....این دوتاساختمون بغل سلف که دارن میسازن.با دو تا پل وصل میشن برم رو اونا.. که به این یکی رسیدم...یه شب تا صبح کنار دریا باشم..مثلا رو اسکله لیپار...یا سوار قایق شم و همینجور که داره میره موهامو باد تکون بده-جون خودم.لابد بعدش حراستی شم-

آرزوا همم دارم میگم باید حراست کوفتم کنه

بتونم بی دغدغه موتورسوار شم دوچرخه...مثل اینکه بهتره این آرزوها رو بزارم کنار ...واس آدمای اطرافم که دارم میبینم آرزوی کمی جنبه دار شدن کنم!

شاید بهتر باشه یه هفته یه آدم خیلی بد شم!تا وقتی واسه چن لحظه تنها حضورم کمرنگ شد بهم نگن عوض شدم...

همش دارم الکی میگم..دوساعت دیگه باید بریم خرید واس این هم اتاقیم که باهاش دعوا کردمم باید خرید کنم...هرروز صبح کارشون شده ...حرف زدن وازصدای اینا بیدار شدن من...

تازگیام با همه دعوا میکنم ولی چون عادت کردن که من زود میبخشم .حاضرنیستن اشتباه بودن کارشونو قبول کنن..

منم دیگه هر ادمی من مظلوم بیچاره ی رنج دیده ی عذاب کشیده از خونه دور رو اذیت کنن تا از ته دل از کارشون پشیمون نشن نمیبخشم...حالا میخان تا اخر عمر بگن ببخشید.

این پست را دوس نمی داریم ولی میگذاریمش بلکه عبرتی باشد برای گذشتگان و آیندگان و...

هی وی من قاطی دارم کسی مرا یاری کند.با تو نبودم!:دی -هرکسی به خودش گرفت بودم-

نمیشه یه بار جدی حرف بزنم بدون :دی ؟!